Peinture Popüler Tarihi - Écoles Allemande, Espagnole et Anglaise, 1895

1895 civarında, Paris'te bir sanat eleştirmeni El Greco hakkında şunu yazıyor: Tarihsellerin çoğunun bu ressamı — güçlü, yaratıcı, dahi bir ressamı — bir tür yeteneği deli sanıyordu. Bunu yazan kişi Arsène Alexandre'dı; Aynı yıllarda bir yandan mizah dergisi Le Rire'ı kuruyordu, bir yandan da dört ciltlik bu sanat tarihi serisini tamamlamaya devam ediyordu. El Greco'nun yeniden kırıldığı yirminci yüzyılın işi sayılır. Alexandre otuz yıl erken görmüş.

Bağlam ve İçerik

Bu cilt, Alexandre'ın Histoire Populaire de la Peinture'un dördüncü ve son kitabı. Serinin toplam dört kitabı şu şekildedir: Flaman ve Hollanda okulu, Fransız okulu, Fransız okulu ve bu ciltteki Alman, İspanyol ve İngiliz okulları. Dört bölümün toplamında yaklaşık bin gravür var; bu ciltte 215 tane.

Alexandre defterinde özetle diyor ki: bu bir akademik çalışma değil, aktarılan hayranlığı uyandırmak için yazılmış bir kitap. "Érudition değil, sempati ve hayranlık kitabı" diyor — ve bu bilgilerin içeriğinde tıslanıyor. Dürer'i, Velázquez'i, Holbein'ı Anlatırken ansiklopedi maddesi yazmıyor; bunları konuşurken olduğu gibi.

Üç okulun doğrudan doğrudan ilişkisiz. Alexandre'a göre aradaki tek ortak payda İtalyan etkisi, ama bu etki onun yerinde tamamen farklı sonuçlar veriyor. Alman okulu için şunu söylüyor: kısa ve parlak bir dönem (Cranach, Dürer, Holbein) ve sonra savaş her şeyi kurutması, yüzyıllarca süren bağımsızlık. İspanyol okulu için de benzer bir tablo çiziyor ama daha keskin: iki yüzyıllık yoğun üretim, sonra uzun ve görünürde sonsuz bir sessizlik — ta ki "bir tür meteor" olan Goya çıkana kadar. İngiliz okulu ise en geç oluşan ama duraksız ilerleyen okul; Reynolds, Gainsborough, Memur, Turner.

El Greco bölümü en dikkat çekici kısmı. Alexandre, zamanın çoğu yazarının El Greco'yu küçümsediğini ya da görmediğini yazıyor ve tam tersini savunuyor. Madrid müzesinin onu "İtalyan okulu"na gösterdiğini absürt öğreniyor: "Doğum yerine göre sınıflandırıyorlarsa, Yunanlı doğmuş birini İtalyan saymanın mantığı nedir?" diye soruyorum. Sonra El Greco'nun renklerini, Tintoretto'yla olan ilişkisini, İspanya'ya taşındığında bulduğu "beklenen vatan"ı detaylıca analiz ediyor. Bütün bunları 1895'te yazıyor — El Greco hakkında bu kadar erken ve bu kadar net konuşan az sayıda eleştirmenden biri.

Arsène Alexandre sıradan bir sanat tarihi değildi. Le Figaro'nun sanat eleştirmenleri, 1886'da Félix Fénéon'la birlikte "pointillism" terimini ilk kullanan iki ağırlandı biri, Alfred Sisley'nin cenazesine giden, Birinci Dünya Savaşı sırasında taşra müzelerindeki eserleri tahliye eden Fransa Müfettiş Generali. Aynı anda hem Le Rire gibi bir karikatür dergisini yönetip hem de bu denli ciddi bir sanat tarihi serisinin yazılabilmesi, onun bakış açısının genişliğini gösteriyor.

Kitaptaki 215 gravür metin içine serpiştirilmiş ahşap baskılar: Cranach'ın 1509 tarihli turnuvası, Dürer'in kendi fotoğrafı ve Le Grand Cheval'i, Holbein'ın Zenginliğin Zaferi , Aldegrever'in Jean de Leyde fotoğrafı, Angelica Kauffmann'ın Anne ve Kızı , Hogarth'ın Horoz Dövüşü , Vicente Joanes'in Aziz Étienne , Goya'nın kendi fotoğrafı ve torununun fotoğrafı — üç düzenli ana ad tek ciltte, metin ve görsel iç içe.