La Femme Intime — 1894, H. Simonis Empis, Paris

Ferdinand Bac'ın asıl adı Ferdinand-Sigismond Bach'tı ve Stuttgart'ta doğmuştu. Babası, Westfalen Kralı Jérôme Bonaparte'ın gayri meşru oğluydu; yani Bac, III. Napoléon'un ikinci kuzeniydi. İkinci İmparatorluk'un çevresinde büyüdü, rejim çöktükten birkaç yıl sonra annesini ve Almanya'yı bırakıp Paris'e yerleşti. Belle Époque Paris'inin en çok yayımlanan karikatüristlerinden biri oldu — La Vie Parisienne, Le Figaro Illustré, L'Art et la Mode'un sayfalarındaki "Bac'ın küçük kadınları" dönemin imzası haline geldi. Bir Bonaparte torununun Parisli kadınların yatak odalarını, banyolarını, tuvaletlerini çizmesi kimseyi rahatsız etmedi; belki de tam tersine, bu soy o resimlere ekstra bir merak kattı.

La Femme Intime, Bac'ın bu konudaki en yoğun albümü. 1894'te H. Simonis Empis tarafından yayımlanan kitap, kadınların özel anlarını — giyinirken, mektup yazarken, kitap okurken, uyanırken, düşünürken — yirmi altı tam sayfa çizimle belgeler. Her çizimin altında bir tek cümle var ve bu cümleler resimler kadar keskin. Cenaze için giyinen bir kadın: "Bu cenazeye asla yetişemeyeceğim." Yatakta uzanmış biri: "Yaşlı ve zengin olduğumu rüyamda gördüm." Kapının arkasından bakan bir başkası: "Dönmenize gerek yok, hiçbir şey göremeyeceksiniz." Bac'ın çizgi kalemi romantik — Watteau ve Fragonard etkisi belirgin — ama alt yazıları acımasızca ironik. Bu gerilim albümün bütün enerjisini oluşturuyor.

Önsözü Marcel Prévost yazdı. Prévost, aynı yıl Les Demi-Vierges romanıyla Paris'i ayağa kaldıracak olan yazar — kadın meselelerini erkek bakış açısından işlemeyi meslek edinmişti, Académie Française'e 1909'da seçilecekti. Prévost'un Bac'ın albümüne önsöz yazması rastlantı değil: ikisi de 1890'lar Paris'inde kadınlığın kamusal temsiliyle özel gerçekliği arasındaki mesafeyi işliyordu — biri sözcüklerle, diğeri mürekkeple.

Bac'ın kendisi otuz beş yaşındaydı bu albüm çıktığında. Birkaç yıl önce Loïe Fuller'ın Folies-Bergère'deki ilk Paris gösterisinin afişini yapmıştı (1892); Yvette Guilbert için afişler çizecekti. 1880'de Fas'ta John Singer Sargent'la birlikte Tanca'da küçük bir ev kiralamıştı. Elli yaşından sonra çizimi neredeyse tamamen bırakıp peyzaj mimarlığına döndü; Menton'daki Les Colombières bahçeleri bugün Fransız tarihî anıtı olarak koruma altında.