The Ingoldsby Legendsor Mirth and Marvels, 1882, Edinburgh Edition

Bu kitabın açılışındaki hayalet, genç bir teğmenin yatağının yanına süzülüp onun pantolonunu çalar. Charles Seaforth ertesi sabah uşağı Barney'i çağırıp giysisinin nereye gittiğini sorar; Barney'in tek aklına gelen cevap "Şeytan almıştır." olur. Tappington Hayaleti böyle başlar — ve kitabın geri kalanı da bu tonda gider. Hayalet hikayesi gibi başlayıp komediye sürüklenen, aziz hagiografileri gibi başlayıp parodiye dönen, lanet hikayeleri gibi başlayıp gülünç sonlara varan kırk küsur metin.

Arkadaki ad Thomas Ingoldsby, Esquire — ama bu bir takma ad. Gerçek yazar Richard Harris Barham (1788-1845), Canterbury Katedrali'nde papaz ve Aziz Paulus Katedrali'nde küçük kanondu. Bir din adamının kaleminden çıkan bu hikayeler, lanetli azizler, sarhoş keşişler, hırsızlık yapan kargalar ve cehenneme atılan rahiplerle dolu olduğu için Viktorya İngiltere'sinde kâh kahkahayla kâh skandalla karşılandı. Barham bu metinleri 1837'den itibaren Richard Bentley'in Miscellany dergisinde — ki o dergiyi o sıralarda genç bir Charles Dickens editlemekteydi — tefrika olarak yayımladı. Üç ayrı seri halinde kitap olarak toplandılar (1840, 1842, 1847). Barham hikayeleri tek bir aile arşivinden çıkmış gibi sunar; "Ingoldsby" hayali bir Kent ailesidir, "elimde bulunan eski meşe sandık" söylemi de kurgudur.

İçerik

Üç ana seriden oluşur. Birinci seri en çok bilinen hikayelerin çoğunu içerir: The Spectre of Tappington (yukarıdaki pantolon vakası), The Hand of Glory (asılmış bir adamın elinden yapılmış büyülü bir mum kullanan haydutların hikayesi), The Jackdaw of Rheims (bir kardinalin yüzüğünü çalan, dolayısıyla aforoz edilen ve sonunda azize çevrilen karganın hikayesi — kitabın en çok antolojilenen parçası), Legend of Hamilton Tighe, The Witches' Frolic, A Lay of St. Gengulphus, The Tragedy. İkinci seri Avrupa coğrafyasında dolaşır: Fransa'dan The Black Mousquetaire, Almanya'dan Sir Rupert the Fearless, İtalya'dan The Merchant of Venice, İspanya'dan The Auto-Da-Fé, Filistin'den The Ingoldsby Penance. Üçüncü seri Barham'ın 1845'teki ölümünden sonra eşi tarafından toplanan kısa parçaları ve epigramları içerir.

Üslup özelliği: dize ile düzyazı dönüşümlüdür, kafiyeler genelde uzun ve abartılı olup şakanın bir parçasıdır, Latince-İngilizce kelime oyunları sık geçer. Barham'ın kullandığı tını Viktorya gotik mizahını şekillendirdi — W. S. Gilbert (Gilbert ve Sullivan'ın librettocusu) ve daha sonra Hilaire Belloc onun ritminden faydalandılar.

Bu baskı

Edinburgh Edition, 1881-1882'de Bentley & Son tarafından çıkarılan büyük illüstrasyonlu baskıdır. Hikayelere 50 levha eşlik eder ve illüstratör listesi dönemin ağır toplarından kuruludur:

• George Cruikshank — Dickens'in Oliver Twistini resimleyen adam, İngiliz karikatür geleneğinin son büyük ustası.
• John Leech — Dickens'in A Christmas Carol'ündeki orijinal Scrooge illüstrasyonlarını çizen, Punch dergisinin başyazarı.
• John Tenniel — Lewis Carroll'un Alice Harikalar Diyarındasını resimleyen çizer. Buradaki "The Hand of Glory" levhası onun Alice yıllarına yakın bir tarzı taşır: ince çizgi, sahnenin hızını yakalayan kompozisyon.
• George Du Maurier — Trilby romanının yazarı, daha sonra Punch'ın illüstratörü, oyuncu Daphne du Maurier'in büyük babası.
• R. H. Barham Jr. — yazarın oğlu, kitabın bazı dekoratif unsurlarını çizmiş.

Bentley & Son kapakta "Publishers in Ordinary to Her Majesty the Queen" ibaresini taşır — yani Kraliçe Victoria'nın resmi yayıncılarındandır.